Bicarbonato e Limone

Een magische combinatie, bicarbonato e limone, het bruist en bruist, prikkeling door heel het lichaam, prikkeling van de geest.

Een lijstje met grappige woorden, typo’s, inzichten, citaten en muziek. Tinteling in mij, ik lach en ontwikkel.


  • Verwezenlijken. Lelijk woord. Een idee uitwerken en omzetten tot een wezen. Realiseren is wellicht beter. Stamt af van ‘realiteit’. Is dat werkelijkheid? Wow, verwezenlijken, verwerkelijken, realiseren. Tot leven brengen. Creërende woorden. Ik heb altijd alleen al genoeg aan het idee, heel soms, een lichte aanzet tot verwezenlijking. Realiseren is mooier. ‘Reaal, regelt het allemaal.’ Het is, 10:07, koffie.
  • Wat hebben dikke mannen op een surfplank, een onzichtbare vrouw, een schattige baby met een volle luier met elkaar gemeen? Mij. Ik droom, maandagnacht. Het is, dinsdag 29 december, 10:03. Ik heb koude handen van het typen. Ga voor een warm kop koffie en dadelijk een warm saucijzenbroodje om 11. Hmm, misschien wel twee.
  • Ik ben laat vanochtend. Loop een stukje met Teun als ik Bo en Buurman tegenkom. Hij vraag: ‘Alles wel?’ Hij kijkt me aan, en vult het in: ‘zo gaat dat’. Ik loop verder met een kleine glimlach. Bo is zo grappig. Zo lichtvoetig en vrolijk :) Het is, 16 december 2020, 10:04, ja. Alles wel? Niet alles buurman, wel genoeg. Ik heb weinig geslapen, ben moe, een parallel met 17 jaar geleden zo rond deze tijd.
  • Een leven ervaren of een leven lijden? Laten vloeien en zien wat over je komt of doelgericht. Ik ga voor de vloeiende ervaring. Ik schrijf een brief als ik er achter kom dat je ‘een volgend leven’ ook in dit leven kunt ervaren. Het is 15 december, 07:59, ik heb weinig geslapen, vannacht, wakker in de tussentijd .. regen op het raam.
  • Tussen Tijd, Zwischenzeit. Titel van een gedicht van Petra. Woord in een mooie songtekst. Voor mij het buigpunt in de nacht, rond een uur of 4. Het is, 11:27, nu ga ik echt douchen anders kom ik te laat.
  • Noodverband. Ik schrijf een brief, het woord komt uit mij. Noodverband. Wonden genezen sneller onder de blote hemel. Het is, maandagochtend, 14 december, 11 uur 16. Ik ben net terug van een weekend Flensburg, apréski (ha, avant-ski, wat is taal toch leuk) gevierd omdat het feest in Obertauern uitgesteld is. Nu snel een douche en dan door naar het ROC, studenten begeleiden. Ik heb frisse lucht nodig.
  • Speelgoed. Vanochtend geschreven over verzorgen. Ik schrijf het woord ‘speelgoed’. Ik verkoop online speelgoed. Goed spelen, speel goed. Eigenlijk wel grappig. Het is, vrijdagochtend, ik ben alleen, in Nijmegen, het is 10:14. Ik ga even tokkelen, lezen en dan, wellicht, nog iets komkommersjeels doen. Ik weet het zeker, denk ik.
  • De manier waarop ik mijn leven leid. De manier waarop ik mijn leven lijd. Lijdend leiden. Leider. Duits voor: helaas. Ja, leider dies, leider das. Leider moeten we schrappen en vervangen door ‘de volgende keer‘. Leider of Leider? Het is, dinsdag, 1 december, van het een naar het ander. Koffietijd. 11:17, het leven is mooi.
  • Onorthodox. Niet normaal. Niet normaal man! Ja, mijn vader was een ‘niet normaal man’. Niet gehinderd door enige vorm van opvoeding of scholing, volledig vanuit zich zelf werkend, origineel. Elk probleem op zijn manier oplossen. Ik speel met gedachtes ten aanzien van de manier waarop ik mijn leven leid. Vreemde constellaties, rare ideeën, extreem, onorthodox. Ik hou van onorthodox en dat is vaak lastig voor de mensen om mij heen. Ik zoek altijd de rand op en wil me daar bevinden, daar waar 2 cirkels elkaar raken. Op het snijvlak. Ik ben het midden. Ik ben blij dat ik zo’n ‘niet normaal man’ als vader heb gehad. Zwaar voor mijn moeder. Loodzwaar en toch haar keuze. Haar leven. Haar keuze. Haar leven. Niet mijn verantwoordelijkheid. Het is, dinsdagochtend, 1 December, ik werk vandaag Onderlangs. Kantoor voor mij alleen. Muziek, playlist, rust. Kendama’s publiceren zodat de geldmachientjes blijven draaien.
  • Alomtegenwoordig. Wat een bombastisch, oud woord. Ik schrijf hem vanochtend in een brief. Alomtegenwoordig, voelt zo vreemd dat ik bijna twijfel aan mijn Nederlands. Het is, maandagochtend, ik ben boos en maak ruzie, de laatste dagen. Vanochtend schrijf ik eindelijk weer. Het maakt mij rustig. Het is, maandagochtend, ik zit aan de keukentafel, kijk uit op de tuin. Het heeft gevroren, rijp op het hoge gras, wind windstil, windstil, 10:04, mooi.
  • Terminaal > Termini > Roma Termini. Oude herinnering. Reis met David vanuit Venlo, alleen, met z’n tweetjes, nachttrein, we waren nog jong, heel jong. Tussenstop Keulen. Eindpunt Roma, Roma Termini. Ik bekijk net de foto’s van het station en zie dat het van het soort is waarin je aankomt om vandaaruit ook, in eerste instantie, in de zelfde richting, over het zelfde spoor, terug of verder te gaan. Eigenlijk een heel symbolische inrichting. Is het een eindbestemming of een tussenstop? Gaaf, vandaag, nee, nu, besluit ik dat ik ga lopen naar Rome, de Alpen door. Heb er zin in. Tussenstop, wellicht Bologna. Ik schrijf vandaag over een gitaar als ik het lelijke woord terminaal uit mijn vingers schud. Het is, zondagmiddag, net gejogd met Peet, nu yoga en dan BBQ bij Oscar. Heb er zin in. Het is, 14:06
  • Carlos komt in onze keuken, zijn vriendin is een paar dagen hier. Even overleg over waar naar toe te gaan. Almere, no way Carlos, lol. Scheveningen! We praten en hebben het over deze tijd, over de oorlog. A War, A War on Covid 19. A War Ness, awareness. Wat brengt het ons? Niet alleen beperkingen. Awareness. Het is zondagochtend, ik schrijf over zijn gitaar. Lang geslapen vandaag, tot na achten, niet normaal. Het is, zondag, 22 november, ergens kort na 12 uur.
  • Lachen is goed. Als je mensen vindt waar je mee kunt lachen, ik schreef het Luca al. Zo moeilijk uit te leggen maar het is een oerdingetje. Lachen, het feest der herkenning, als je dezelfde plaatjes voor je ziet bij een paar woorden. Ja, als je dezelfde plaatjes ziet. Wow. Het is, 10:34, nu spring ik echt op de motor, het is nog steeds mooi buiten, het waait, de wind, heerlijk.
  • ‘Weet je wat het belangrijkste moment is? Dat ik nu met jou spreek.’ Citaat uit de film ‘A Beautiful Day in the Neigborhood‘ met Tom Hanks. Heb alleen het eerste half uur nog maar gezien en neem er dit weekend rustig de tijd voor. Een Hollywood film, natuurlijk, te veel moraal, te dik erop maar dan toch, ik haal toch overal iets moois uit naar voren en Hanks, ja, ik mag die man. Het is, donderdagochtend, ik lag net in een deuk met mijn Duitse vrienden en neem even tijd om te schrijven. Het is, donderdagochtend, 10:31, mooi buiten, ik spring op de motor, boodschappen doen.
  • Boekenbatterij. Ik schrijf over ontmoetingen met mensen en boeken als het woord boekenbank naar boven komt. Ik vertel over de stapel – nog te lezen – boeken die daar ligt als bron van inzicht en ideeën; een boekenbatterij. Het is, 5 november 2020
  • ‘Ik heb er het geld niet voor’, of, ‘ik heb het geld er niet voor over‘? Als je dat laatste zegt dan geeft dat meer rust en besef je dat jij er voor kiest om iets niet te doen of te kopen. Verantwoordelijkheid bij jezelf leggen. Het was, vrijdagochtend, 29 oktober, wandeling met Charlotte. Dat ik geen geld wil besteden aan dure regenkleding.
  • Scherm, ik werk aan een scherm, achter mijn scherm, mijn beeldscherm. Vluchten in een scherm, afschermen. Ik verstop me, ik verlies me, in mijn scherm. Scherm, een woord dat naar voren komt tijdens het schrijven van een brief, vanochtend, het is, 28 oktober, 06:31, het regent hard buiten, nu eerst yoga en dan naar Nijmegen, denk ik.
  • Aaahh, you finally want to know about women. Ha. Aren’t they most important? No. It depends. Sometimes they are. What exactly do you want to know? Everything. Everything about what? About everything. Mamma mia. Geweldig scene in ‘Le Grand Blue’.
  • Ik vertrok omdat ik meer wilde. Heb je dat gekregen? Ja, maar het is nooit genoeg, nooit. Het is zo vermoeiend. Zie je? Iedereen verdient rust. Antwoord op de vraag waarom. Overweldigend. Het is dinsdagochtend, 20.10.20. Mooi symmetrisch. 10:27. Ik heb net een paar uurtjes geschreven. Tijd voor iets anders, wellicht nog ergens iets komkommersjeels, vandaag :)
  • Een kwestie van creativiteit. Wat? Liegen? Nee, het leven intrige geven. Een drang om je voor te stellen dat dat wat je wilt ergens anders ligt. Waar? Overal maar niet hier. Citaat in ‘La Enfermedad’, restaurant scene aan het eind. De ingetogen enorme emoties.
  • Un culo inquieto, Spaans voor onrustig; letterlijk, een onrustige kont :) In Quieto = Not Quiet. Woord gebruikt in ‘La Enfermedad’.
  • Geijkte routes. Twee woorden tijdens het schrijven van ‘Irritant’. De geijkte routes, paden die door middel van ijken zijn omgeven. Zeer rigide, gebaande paden. Kan ik afstappen van geijkte routes, de normen waarmee ik ben opgegroeid? Het is, maandagochtend, 08:14, ik ga douchen en dan naar Nijmegen. Nu echt, ik wil vandaag factureren en een ontstopper kopen.
  • Manager; ander woord voor regelaar. Heb jij een manager. Heb ik ooit een manager gehad. Wie wil er eigenlijk manager zijn. Ik zou niets willen managen. Regelaar. Ik regel het, bijnaam voor Steven :) Ik ben blij dat ik geen ‘manager’ heb :) Ik vind eindverantwoordelijke eigenlijk wel beter. Iemand die uiteindelijk verantwoordelijk is voor mijn prestaties. Het is, maandagochtend, 19 oktober, lui actief weekend gehad. Veel muziek gemaakt, gewandeld en gesport. Ik ga naar Nijmegen.
  • Hoort je niet, ik wordt net bijna aangereden door een fietser. Ik reageer met humor maar krijg geen reactie, H-oortje-niet. Lange wandeling met Petra. Honger, te weinig gegeten, tijd voor soep. Het is, zondag, 4 oktober.
  • Jogga, nieuw woord, nieuwe activiteit, contaminatie van joggen en yoga. Rustig hobbelend door de omgeving en gaandeweg, ademhaling, stretchen, kerntraining, balansoefeningen en meditatie.
  • Vannacht kwam Olaf voorbij in een droom. Onderweg bel ik hem om te kijken of we morgen kunnen ‘samenwerken’ en daarna een potje ballen. Zijn agenda laat het niet toe maar ik merk dat hij blij is dat ik bel. Ik geef de dingen tijd. Hij geeft me enkele tips ten aanzien van mijn rockstar aspiraties. Wat wil je spelen? Alles Olaf. Alles. Het is, woensdag, 30 september, 09:37, alleen in Nijmegen, pijn aan mijn vingertopjes, niet van het typen.
  • Sociaal, mijn laatste verslaving. Vrijdag, 25 september, ik zit in Nijmegen, ben niet tevreden over de manier waarop ik mijn tijd gebruik dus tot slot ook nog afstand genomen van WhatsApp. De laatste stap in het loskomen van dit schermpje. Het geeft rust. Een keer per dag, ergens halverwege de middag, snel, niet langer ongezond. Facebook, Instagram, WhatsApp, ha, ik had jullie al uitgevonden toen je nog geboren moest worden. Lukt het mij? Lukt het mij om asociaal te leven. Is het dringend? Dan bel je me en als ik zin heb neem ik aan.
  • Strong minds discuss ideas, average minds events and weak minds discuss people.” Citaat toegewezen aan Socrates. Instagramming, maandagochtend, 21 september.
  • Later als ik groot ben; later als ik dood ben. Not! Gesprek met Oscar, maandag 21 september, in de ochtend, Onderlangs 1.
  • Verwachten, een wens ten aanzien van een situatie in de toekomst.
  • Wachten. W-achten. Ik zie de acht voor me. Kantel hem 90 graden en zie het ‘oneindig’ teken. Wachten tot in het oneindige of eerder nog, wachten tot vanavond, volgende week vrijdag, tot 2021, tot god weet wanneer.
  • Overdrijven. ‘Je moet niet overdrijven!’ Wat is dat? Over-drijven, in de zin van drijven over dus niet in het water? En als je dus over-drijft, dan maak je dus geen contact meer met het water of wellicht heel licht. Drijf je dan nog wel of zweef je dan? Echter, over drijven kan ook het drijven van vee zijn. Als je overdrijft dan slaat het ‘vee’ op hol en vallen er gewonden. Overdrijf ik? Ga ik te ver? Het is, vrijdagavond, 18 september, Lazy Joe’s, met Petra, Hanneke en Oscar.
  • Moet je een leegte of ruimte vullen of is het fijn dat je, op weg naar andere plekken, bij het pakken van je rugzak, ruimte over houdt. Nee, ik hoef niet vol hoewel ik goed kan stouwen. Geef me ruimte.
  • Is afstand nabijheid? Is leegte ruimte? Is contactloos intensief? Is zijn bewustzijn? Het is, dinsdag, 1 september 2020, tijdens het wandelen met Teun.
  • Vieravond. Een nieuw woord gejat van onze Oosterburen.
  • Fucking lekker, grappig woord. Fucking.
  • Onderlangs, de straat waarin Hijink Advocaten is gevestigd. Het klinkt als een geheime tip. Er onder langs gaan. Er aan voorbij gaan. Waaraan? Een geheime tip om voorbij te gaan aan iets wat je niet wilt ervaren of waar je je niet goed bij voelt. Grappig.
  • Ha, Wijsvinger. Wijs vinger. Wijs naar mezelf. Grappig, wijsheid in mijn wijsvinger. Tijdens het schrijven, vanochtend, 21 juli 2020, aan tafel met Wim, Onderlangs.

Het lichaam heeft een wijsheid in zich die wij vanuit ratio niet kunnen snappen.

Astrid Rietbroek
  • WhatsApp bericht van Astrid. Gisteravond, 21 juli 2020 met haar gesproken voor het eerst na een aantal jaren. Tot gisteren zag ik het lichaam als een waardevolle zak met botten, drager van mij. Een zak die ik zo goed mogelijk verzorg. Take care, verzorg, in eerste plaats jezelf en ook de ander. Je zelf, je geest, je lichaam. Maar wat vertelt mijn lichaam mij? Wat vertelt mij de aanhoudende tinteling en pijn in mijn rechter arm, de aanhoudende prikkeling in mijn rechter wijsvinger en zijn beperkte gevoel. Is het RSI door te veel swipen, opgebouwde spanning, stress? Wat vertelt mijn lichaam mij en past die vraag bij ‘wat wil ik, Remo?’ Lichaam vs. Geest. Het is, woensdagochtend, 22 juli 2020. Gisteren was Petra vroeg uit; laatste dag bij CCV. Ik vraag of ze naar me toekomt voor een korte wandeling langs de kade. Vandaar uit door de stad in voor een heerlijke píde als ik bedenk dat ik haar toch wel erg graag een mooie leren broek cadeau zou willen doen. Eerst Zara, Nee. Daarna H&M. Was er nog nooit binnen geweest. Veel leuke kleren gevonden, een aanvulling die absoluut gewenst was. Alles in een keer goed. Bijzonder. Petra helemaal gelukkig, zo verdiend. Zo ontzettend lang geleden dat wij kleding voor ons zelf hebben kunnen kopen.
    Buiten is het fris en een mooie lichtblauwe hemel. Over enkele minuten start de yoga en daarna ga ik op de vroemer richting Onderlangs. Ik verheug me op onze Tour de France en direction de Biarritz. Wil dit jaar veel tijd zijn op het strand en in het water. Kijken, ruiken, voelen, horen, surfen. De roman van Hollebeque neem ik mee. De Mogelijkheid van een Eiland. Ik ben, nieuwsgierig.
  • Een ‘samenzijn’, veel mooier dan het woord relatie. Ik ben samen met, er is een samenzijn. Eigenlijk is dat heel erg mooi, Weer onmogelijk gekunsteld maar toch in essentie ontzettend mooi. Ik Ben Samen. Inzicht tijdens het schrijven van een brief aan Petra. Het is, dinsdagochtend, 21 juli 2020. Ik werk aan de Nieuwe Kade en Coronalucht. Niet warm, niet koud, prettig, rustig, blauw. Mooi.
  • Sterker nog, ik denk dat zelfs relaties als organische entiteiten gekwalificeerd zouden kunnen worden. Aan een relatie wordt input gegeven, het wordt verwerkt en je krijgt een output. Ha, soms zelfs letterlijk toch Luca en Gio.
  • Ik ben een organisme. Ik besef ineens dat ik als organisme relaties aanga. Relaties, contacten die mij voeden., gedachten die mij bewegen en nieuwe ideeën geven die ik weer uit. Dus, input, processing, output, tot in het on-eind-ige want ideeën leven voort. Toch? Inzicht tijdens een gesprek met Willem, Onderlangs, maandagochtend, 20 juli 2020. Het is lekker buiten. Waanzinnig weekend gehad na een heftige start. Weer een beetje samen gefantaseerd :) Piet.
  • Godverdomme, ik kan soms zo boos worden. Ik ga joggen.
  • Met welk oog kijk ik door de zoeker? Die vraag komt in mij op. Grappig. Met links, het beschadigde oog. Het kwetsbare oog. Mijn beschadigde oog. Hmm. Het is, zaterdagochtend, 19 juli 2020, 07:35. Ja, ik weet. Fuck. Niets moet, ik wil.
  • Hans, wat heb ik gelachen met jou. Wat hebben wij een buikpijn gehad. Jammer dat ik je nooit meer kan zien. Jammer dat je er niet meer bent. Ik heb nog nooit zo in een deuk gelegen over ‘onze’ terugtrekkende haargrens. Je was geweldig. Eikel!
  • Carbon
  • Akarsh, de laatste meters richting parkeerplaats, ‘today was a beautiful day, at first all about machines and later into nature.’ Slimme jongen. Is mankind natural, are our thoughts natural? And than, are the results of our thoughts natural? Carbonfiber. Natural, natuurlijk, logisch. Toch?
  • Heerlijk genoten en gelachen. Wat een mooie dag. Ik wilde al lang de jongens uit India verwennen. Daarvoor altijd korte uitstapjes maar gisteren een bijna volle dag. Viral komt ook mee. Om 09:45 gepland, 10:15 Indian Time, dan toch vertrek richting Swalmen :). De jongens studeren autotechniek en wat is dan bijna goddelijk? Ik weet dat er een Formule 1 auto staat in Swalmen, in de Max Verstappen Store. Ik neem de jongens mee en het is zo mooi om te zien hoe ze zich verheugen, de ogen groot, stralend, mooie kleren aan. Ik stel een paar vragen, wat ze zien, als ze voor de auto staan. Ze vertellen erover. Dat het geheim onder het carbon zit. Hmm, grappig. Het geheim zit onder het carbon. Carbon, koolstofvezel.
    We hebben tijd over en ik neem ze mee naar de supermarkt. Onderweg vertel ik ze dat ze de enige donkere mensen in Swalmen zullen zijn. Dat ik zelf vroeger de allochtoon hier was. Grappig, zo’n wit dorp. In de supermarkt overtreden we alle regels. IDGAF. Iedereen kijkt ons aan. Grappig om te zien hoe de jongens hun weg zoeken op zoek naar eten.
    We gaan karten. Een lang verhaal. Natuurlijk laat ik ze niet winnen maar ik maak er wel een mooie race van. Nimish doet het aardig goed en het duurt lang voordat ik bij hem in de buurt kom. Ik zie dat hij eager is. Mooi. Love that. Lunatic. Maak een gave foto. Contact met zijn vader, zijn vriendin. Who is that lunatic behind me? That’s my son, that’s my beautiful friend.
    Daarna een lange wandeling door het stroomgebied van de Swalm Duitsland in. Een mooie wandeling. Een maand eerder voor het eerst met Peet gelopen. Subtiele, vochtige, warme geuren. Ik ruik het al snel. Ik vraag het Akarsh maar hij ruikt het niet. Grappig. Magische vijvers in het bos. Ik zou het iedereen willen laten zien. Onderweg vertel ik ze verhalen. Over mijn tijd in Swalmen en de Duitsers, die ons zo nu en dan al bellend inhalen op hun fiets – mein Fahrrad! Dat je ze herkent aan hun helm. Ik vertel een paar moppen ‘Zwei Hände‘ en ‘Immer Gerade Aus‘ en we liggen allemaal in een deuk :) Het is zo lekker om te kunnen lachen, alleen en veel mooier nog, samen. Nu ik dit schrijf denk ik aan mijn eerste echte lachbui. Hans. Ik was midden 20. Fuck. Later. Hans. Ik wil hem nog een brief schrijven over die paar dagen samen. Godverdomme Hans, had me dan gebeld, eikel! Jij was geweldig, ik besef nu pas, nu net pas, dat je op David leek. Godverdomme. Godverdomme.
  • Eindelijk, Einde Lijk, Uit Einde Lijk. Ik wil het woord gebruiken in een zin maar vind het geen mooi woord, wel grappig. Einde lijk: mijn tijd is op, vanaf dat moment ga ik me focussen Addy :) en tot die tijd, doe ik maar wat in mij opkomt. Het is, zondagochtend, 19 juli, 2020, 06:53.
  • Ik heb geen zin om de laatste kilometers langs de weg op te lopen dus in het bos sla ik rechtsaf. Een afslag eerder had ik Akarsh verteld dat er wel een linksaf komen zal. De jongens zijn moe van de lange dag, de lange wandeling. Opnieuw lijken we te dicht bij de rijksweg te komen en ik wil rechtsaf. Ze weten dat de rijksweg naar de auto leidt. Akarsh vraagt of er dan nog wel een linksaf komt. ‘Akarsh, there will always be a left turn, somewhere.’ Ik besef de schoonheid van deze opmerking. Er komt altijd weer een links. Ik lach erom. Vertel Akarsh erover, we lachen erom. ’s Avonds, via WhatsApp komt hij erop terug. Gaaf. Het was, zaterdag, 19 juni 2020 zo ergens rond een uur of zes. Het is, zondagochtend, 19 juni 2020, 06:34. Ik stop met schrijven. Ik wil mijn gezicht wassen, een paar bladzijden lezen en dan de natuur in. Hobbelen. Ik besef dat ik niet alles tegelijk kan. Wil ik joggen, wil ik Teun uitlaten, wil ik fotograferen? Hobbelen is belangrijk nu. Ja. Uit mijn hoofd. Ik verheug me op mijn eerste bokstraining in september.
  • Ik noteer sinds kort de tijd. Helpt het mij bewuster te maken van mijn tijd? Is dat nodig. Blijf ik dat doen? Gisteren tijdens een wandeling, kort voor het bruggetje bedenk ik dat ik eigenlijk niet de verzonnen tijd wil gebruiken maar mijn eigen tijd. Mijn tijd is de tijd vanaf het eerste moment dat ik mijn ogen open deed en deze wereld in keek. Is dat mijn tijd. of start mijn tijd al veel eerder? Als ik zo ga denken dan ben ik miljarden jaren oud. Ja, ik ben het product van miljarden rondjes rond de zon. Nee, ik ga rekenen vanaf het eerste moment dat ik mijn ogen opende. Ik wil het nog na vragen, nakijken. Het was ergens op 11 april 1969. Het had later moeten zijn. Ik ben te vroeg geboren zoals ze dat noemen. Kun je te vroeg geboren worden? Ja, vroeger dan gemiddeld, dat kan. Ha, ik ben niet gemiddeld maar te vroeg, onaf. Ik kom, ik kom zelf, uit de baarmoeder, wat een woord, de baarmoeder, omdat ik dat wil. Te vroeg, onaf. Hoe ging dat? Ik werd geboren, een blik op mijn moeder. Mijn vader niet erbij, aan het werk. Hop, de couveuse in. Daarna zuigen als een idioot maar geen melk. Pas veel later komen ze erachter, dat ik niet zwaarder wordt. Hoe moet dat zijn? Niet de gemakkelijke weg, te vroeg geboren worden, het werkt vertragend, op alles. Maar wel mijn keuze. Wat wil jij, Remo?
    Ik bedenk me opeens dat ik een soort van timer wil ontwikkelen. Eerst heel basaal. Je geeft je geboortemoment in en de timer kan jou vervolgens op elk moment vertellen wat ‘jouw tijd’ is. Onderweg bedenk ik meerdere URLS maar terug thuis is niets meer vrij. Komt. Wel grappige functies bedacht, conceptueel heel veel mogelijkheden, combinaties. Tijd uitdrukken in rondjes om de zon, bijvoorbeeld 51,034677 of tijd uitdrukken in jaren-maanden-dagen-uren. Seconden gaat niet lukken, dat is nooit geregistreerd. Ha. Of jouw tijd uitdrukken in minuten, het absolute aantal. Een functie om jou een bericht te sturen als een bepaalde hoeveelheid tijd is verstreken. Symbolische getallen maar dan alweer, alle symbolen zijn door iemand verzonnen, tenzij het jouw symboolgetallen zijn. Ja, je kunt je eigen symboolgetallen ingeven en de applicatie gaat dan op basis van die getallen ‘aan het denken’. Dat verzin natuurlijk ik. Vooraf. Maar voor jou zal het een verrassing zijn. Fuck, als ik eenmaal begin dan groeit en groeit het altijd zo hard dat ik nergens meer kom. Moet ik ergens komen? Is het proces van bedenken genoeg voor mij? Moet ik ergens komen? Ja, ik ben blij dat ik weer eens een idee heb. Niet de illusie van originaliteit. Wel origineel voor mij. Het is, zondagochtend, 19 juli 2020, vandaag een aan-rommel-dag, voorbereidingen voor Biarritz en Robert en Chantal komen lunchen, ik help Chantal met haar huisstijl en visitekaartje :)
  • Ben jij een goede fotograaf? Luca vraagt het mij. Ik vertel hem dat ik tevreden ben en het me uit mijn hoofd haalt. Dat ik het leuk vind om lijnen te zien en andere hoeken te vinden. Dat ik in het bijzonder geïnteresseerd ben in menselijke verzinsels en vrouwelijke lijnen. Dat ik vergeten ben hoe de techniek werkt, het was 17 jaar geleden voor het laatst. Dat het een kwestie is van zien, door de knieën gaan, accenten leggen en hoeken maken. Net als in het leven. Je moet het wel zien. Het vereist bewustzijn.
    Gisteren nam ik de camera mee tijdens een lange wandeling met de jongens uit India. Natuurlijk geen foto gemaakt, dat kan niet met anderen erbij althans, niet de foto’s die ik wil maken. Ik laat Luca zien hoe hij scherp kan stellen, daarna het centrum kan veranderen om een spannend beeld te krijgen. Ik maak een foto voor hem en vraag hem die na te maken. Hij zegt ‘ik zie het niet’. Ha. Je wilt het nog niet zien jongen. Het was, zaterdagavond na een volle dag. Het is, zondagochtend, 19 juli 2002, 06:12 MT 51.3.19.?.?.? Het is lekker buiten, de keukendeur staat open. Ik ga zo joggen. Wilde ik gisteren doen maar net toen ik wilde gaan stond Peet naast me en zijn we gaan wandelen.
  • Afgelopen. Iets af laten lopen, iets voorbij laten gaan. Afgelopen zondag, afgelopen week, afgelopen tijd. Hmm. Het is, zaterdagochtend, 18 juli, 07:57. Gaat de zon al onder?
  • Mijn situatie, Se situer. Gezeten zijn. Toch? Etre assis? Zitten, niet staan. Grappig. To sit. zitten. Ik wil wel zitten maar alleen als ik dat wil. Ha, we leren onze kinderen lopen en dan moeten ze zitten. Ik wil wel zitten, als ik dat wil! Ik schrijf kort hiervoor over ‘mijn situatie’.
    Woeha, het is, zaterdagochtend, 18 juli, 07:45. De zon knalt nu net naar binnen, op mijn rechteroog, hij trekt me naar buiten. Ik heb een grote grijns en ga nu echt hobbelen :))
  • Veranderen. Ver-anderen. Dat ik verander onder invloed van mijn contact met andere mensen. Inzicht tijdens het fotograferen van het gedicht ‘Mei’ van Petra. Verwonderen, veranderen. Veranderen door verwondering. Het is, zaterdagochtend, 18 juli, 07:25, en nu ga ik echt joggen :) yeah.
  • Je maakt een foto van een vliegtuig, zichtbaar in een ruimte tussen bomen. Je vraagt ‘is dit natuur?’ Ik antwoord met een tegenvraag. ‘Zijn wij – mensen – natuurlijk?’ waarop voor mij maar een antwoord mogelijk is.
    Als de dam van een bever, de korf van een bijenkolonie en het nest van een vogel natuurlijk is, zijn dan niet ook onze wegen, bruggen, gebouwen, machines en dus al onze verzinsels 100% natuurlijk net als mijn tekst en jouw foto?
    Ik las jouw post op Instagram en schreef van me af. Vanochtend gaat het door mijn hoofd en kan ik niet anders dan bevestigen. Alles is natuur, zelfs Auschwitz. Is dit een mens, Primo Levi. Het is, zaterdagochtend, 18 juli, 2020, 06:38. Ik ga hobbelen en dan een beetje stretchen. Hmm.
  • Je vraagt mij waarom ik niet bij jou gekomen ben. Gesprek met Robert over ‘mijn situatie’ maart 2019. Ik zie een helderheid in je ogen, geen verwijt. Meer nog nieuwsgierigheid of verwondering omdat het gevoel tussen ons weer zo goed is. Waarom ben ik met mijn hulpvraag toen niet bij jou gekomen?
    Ik vond jou vanaf het eerste moment al supergaaf. Wat een bijzondere man ben jij. Net zo’n kind als ik. Gelijke frequentie, gelijke amplitude. Later minder, je was maximaal belast na de dood van Margreet en in je nieuwe leven met Chantal, al de kinderen en die enorme omgeving daar in dorpje Angeren maar de laatste jaren ben jij er weer en het gevoel is zo heerlijk. Ik heb je vraag gehoord maar kon hem niet zo 1-2-3 beantwoorden. Ik heb hem gehoord en kom er op terug. Ik ben graag in jouw omgeving. We spraken elkaar afgelopen zondag toen ik mezelf had uitgenodigd :) voor een kop koffie, omdat ik je tuinhuis wilde komen bewonderen. Petra mee, achter op, ik had haar niet verteld over de drukte. Je had veel mensen in de tuin, vakantie vieren. Als altijd voel ik me welkom en goed bij jou en Chantal. Het is, nu, zaterdagochtend, 18 juli, 06:28
  • Ik schrijf voor mijzelf. Per ongeluk de GA code verwijderd zodat ik niet meer kan zien hoe vaak mijn pagina bezocht wordt en door wie. Ja, Google ziet alles en deelt veel. Maar nu dus niet meer met mij. Ik laat het erbij. Ik schrijf voor mijzelf. Het is, zaterdagochtend, 18 juli, 06:24
  • Vita Brevis, Fai Piano. De stress die uitgaat van deze titel. Het leven is kort, leef maximaal. Ik kan er niet tegen. Ik denk niet dat alles kan. Je kunt niet alles beleven, alle denkbare ervaringen opdoen, alle emoties voelen. Maar wel veel, je kunt veel. Als je kiest, als je kiest voor waar je je tijd aan besteedt. Ik ben verslaafd maar dan toch, ik ben de baas over mijn tijd. En ik kies ervoor om veel tijd bezig te zijn met dit. Het is, zaterdagochtend, 18 juli, 06:17. Gisteren is voor de 2 keer het boek Vita Brevis binnen gekomen. Een tweede handsje, gaaf. Brieven van een vrouw aan een man met wie ze was. Ik wist niet en was me er niet van bewust dat het Augustinus was. Wist alleen nog dat zij schrijft met en enorme scherpte naar en liefde voor die man. Ik las onlangs over Augustinus – zijn belijdenissen, nog zo’n kut woord – in This Life van Hagglund. Mooi hoe het weer samen komt. Mooi hoe gebeurtenissen samen vallen. Samen gaan. Het is een mooie dag. Ik ga met 3 jongens uit India naar de Max Verstappen Shop, iets wat ze graag willen :). Daarna trakteer ik ze op een paar rondjes karten en wil ik ze verrassen met een mooie wandeling door het stroomgebied van de Swalm. Het is een mooie dag, ik verheug me op glimmende ogen, energie. Fijn dat ik dit kan doen.
  • Weg weg. No roads. Eigen weg. Telefoongesprek met Peet. Het is vrijdagochtend, 17 juli 2020, Onderlangs
  • Vagabonding, de titel van een boek, twee keer door mij besteld maar desondanks niet in mijn bezit – ja, het zijn mijn boeken, bezit ik boeken? Grappig woord dat vaga-bonding. Ik ben benieuwd naar de etymologie van dat woord, die vreemde contaminatie van twee tegenstrijdige begrippen. Het is, vrijdagochtend, 17 juli 2020, koude voeten, koude handen, ik ga douchen.
  • Verwondering. Van Wonde tot Verwondering, de titel van een boekje. Van Verwondering naar Wonde. Wondering, Wandering. The Wonder Days, oude serie, een jongetje in Amerika verwondert zich over de wereld om hem heen. Wat maakt het leven zo mooi? Verwondering. En het besef dat alles eindig is. Soms ultiem. Wat een mooi woord. Verwondering. Het is, vrijdagochtend, 17 juli 2020. Buiten is het, niet koud, niet warm, geen regen geen zon. Een gedicht aan de muur.

Indeed, the sense that all things are irrevocably gone can make them appear more precious than they actually were. Your nostalgia, then, can come to shelter you from the demands of life that still has to be lived.

Knausgaard, This Life
  • Ik open net This Life op pagina 109 en maak een foto. Als ik de foto beter bekijk en de onderstreepte zin lees verbaas ik mij over de manier waarop hij aansluit op het citaat van Victor Hugo. Het woord nostalgia prikkelt mij. Ik ben opgegroeid in een zee van nostalgie door mijn vader en zijn Italiaanse muziek. Ik word ook nu weer gewaarschuwd voor mijn nostalgische vermogens en dat is niet de eerste keer. Fuck it. Ik heb het idee dat ik heerlijk kan verdwijnen in ervaringen uit mijn verleden maar dat ik dat ook uitstekend kan op dit moment én in mijn fantasie over een mogelijke toekomst. So Mr. Knausgaard, there’s nothing wrong with nostalgia. And, a small suggestion, consider altering ‘has to be’ in ‘can be’?
  • En brûlant 18 feux rouges.
  • Calogero, Tot gisteren, mij nog onbekend. Gewaagde keuze Piet. Ik ben zo blij met de talen. Hoe elke taal, met name in de muziek, mij net weer anders raakt. Ik vraag me af of ik het Grieks ooit ook zo goed kan voelen. Het lijkt zo weinig op dat wat ik ken. Wellicht dat de muziek me kan helpen. Het is, donderdagochtend, 16 juli 2020. Regenachtig.

Les plus belles années d’une vie sont celles que l’on n’a pas encore vécues.

Victor Hugo
  • Wat een mooie zin. Wat is het frans toch mooi, Deze film opent met dit citaat geleend van Victor Hugo. Gave twist op de kortere titel van de film, jongen bam :). En het was al zo vet. Wat gaat er nog voor moois komen? Nieuwsgierig, film nu al goed en dit was nog maar alleen de opening.
  • Luca stuurt mij een WhatsApp bericht. Het is na middernacht, 00:39. ‘Nieuwe rijken zijn slechts één goed idee verwijderd van een mooie auto.’ en ‘Zelf bedacht’ enkele seconden later. Hij is blij met zijn idee (herkenbaar :). Hij leest het boek van Ferris en vormt zijn eigen ideeën. Heerlijk. Zelf denken. Ik lees het bericht vanochtend vroeg, het is, donderdag, 16 juli 2020, 05:52. Sei incredibile Luca, je verbaast me en toch, ik heb het altijd geweten :). Zo mooi dat ik iets al weet en het mij blijft verbazen, keer op keer, geweldig. Hmm. Ik ben nieuwsgierig hoe Luca zijn idee over rijkdom en succes gaat ontwikkelen.

As tu peur de la mort? Peut-être, la mort c’est l’impôt de la vie.

Citaat in ‘Les plus belles Années d’une Vie‘,
  • Focus theater, Het is, woensdag 15 juli 2020, ergens halverwege de film tijdens de eerste ontmoeting tussen de twee geliefden. Heeft David geleefd? Leef ik?
  • De Weg van de Minste Weerstand vs. De Weg van het Minste Verstand. Vaak hand in hand. Roepend naar Wouter als ik doe alsof mijn telefoon mij navigeert omdat ik erop kijk terwijl ik de trap op loop. Woensdag 15 juli, het is nu 14:31, koude handen op kantoor. Buiten is het beter.
  • Terloops. Terloops, en passant, tussendoor. Tijdens het lopen. Ter loops. Ongeplande leuke of interessante momenten. Gesprek met Oscar in de kantine over terloopse gebeurtenissen met Luca en Gio, het is, Woensdag 15 juli, ergens tussen 13 en 14 uur.
  • Quote: ‘Als je een vogel hoort fluiten, luister dan zo goed als mogelijk. Als je gedachten het overnemen, leid dan je aandacht, terug naar het luisteren.’ Ja, daar moet je dan ook maar net aan denken! Inzicht tijdens het wandelen met Teun. Ik loop voor de verandering eens achterlangs, Teun vindt dat leuk. Ik loop naar de oever. Aan de overkant van het water, in het bos, hoor ik vogelgeluiden, mooi. Ik moet lachen om mijn idee ‘Finkerstyle‘. Het is, dinsdag, 14 juli 2020, 07:12, bewolkt en rustig.
  • A l’ombre des Nous. Liedje in ‘Un Homme et une Femme‘. Hartslag. Boem Boem. In onze schaduw. Lyrics.
  • Entre l’art et la vie, je choisis la vie. Quote uit ‘Un Homme et une Femme‘. Zelfde moment. Ik overdenk, dat de kunst ons onderscheid van andere levende wezens. Is kunst niet het vieren van het leven?
  • C’est incroyable, quand meme c’est incroyable de s’empecher d’etre heureux. Quote uit ‘Un Homme et une Femme‘. Kun je geluk afwijzen? Ik ben, met Peet, bioscoop Nijmegen, maandagavond, 13 juli 2020, 19:30 in plaats van 18:30, extra tijd, ha. Lekker weer.
  • Tafelen. Aan tafel zitten, met mensen die goed voor je zijn. Mensen die je laten, je lief hebben om wie je bent. Mensen waarbij jij je goed voelt. Tafelen, ha, mooi woord. Tijdens het herschrijven van ‘goede bodem‘, zaterdag 11 juli 2020.
  • Bereiken. Bereiken of Be-rijken? Door iemand te bereiken hem of haar verrijken. Ergens tijdens het schrijven, woensdag, 08 juli 2020
  • Heel mij. Zinnetje in ‘De Verzoening‘ van Boeijen. Heel maken of helen? Helen als alternatief voor ‘gezond maken’. Ik denk dat het van ‘tot een geheel maken’ af komt. Is iets dat niet heel dan dus ongezond? Kun je eigenlijk niet heel zijn? Gedachte op kantoor, maandag 6 juli 2020
  • LOL: Nederlands woord voor ‘veel plezier hebben en vrolijkheid’. Grappig dat het ‘Laughing Out Loud‘ wereldwijd tot LOL wordt afgekort :), tijdens het schrijven, zaterdag 04 juli 2020
  • Lichtzinnig, een lichte zin. Een zin zonder zwaarte. Zo is lichtzinnig oppervlakkig, zonder werkelijke betekenis maar anderzijds heeft het toch ook een mooie connotatie, door het licht. Licht vs. donker of zwaar. Gedachte tijdens het schrijven, zaterdag 4 juli 2020
  • Zeitgeist, tijd geest, ontdekking tijdens het inlezen ten aanzien van het boek ‘Het Mysterie van de Tijd’ van Rovelli, vrijdag 03 juni 2020. Kun je tijd hebben. Tijd is als een geest, niet vangbaar tenzij je ervaring hebt als ghostbuster.
  • That you love, what you love. Interessante opmerking in ‘This Life’ van Hagglund, p. 94, vrijdag 03 juni 2020, to love that you love? Ha :)
  • Eenzaamheid, een-zaam. Versus gemeenzaam. Eenzaam? Wow. Kun je met z’n tweeën eenzaam zijn? Inzicht tijdens het schrijven, 300620
  • Beleven, mogen ervaren, meemaken, voelen. Be-Leven, inzicht tijdens het schrijven, 300620
  • Overpeinzen. Vreemd woord. Overdenken. Peinzen. Pijn. Nee. En nu ga ik echt, surfen, 290620
  • Afscheid. Af-scheid. Iets ergens van af scheiden. Iets wat 1 is verbreken, achter mijn toetsenbord, 290620
  • Voordoen. Voor ze doen. Nee, eventueel voorbeeld geven, eventueel voordoen maar niet voor ze doen. Zelf. Gesprek met Oscar, 290620, ja, logisch. Het waait, fuck it, ik ga surfen. Ga je mee? Ik ga.
  • The Glue of Care (curae glutino), Gluten glue, This Life, p. 90, 280620, het waait, surfen met Luca.
  • Gezond. Ge-zon-d. Telefoongesprek met Jeroen, of de zon wel of niet gezond is, 260620, ik erger me, kap het gesprek af.
  • Bezoek. Be-zoeken. Wat zoek je, als je op bezoek gaat? Overdenking, onderweg naar Swalmen, 250620, praten met Steven, potje tennis in de zengende hitte. Ben er niet bij. Wil niet winnen.
  • Ontstaan, ont-staan, niet staan? Vreemd, tegenstrijdig eigenlijk. Gesprek met Wim, 240620, voor het eerst weer samen op kantoor bij Hijink. Gemist. Fijne man.
  • Palace – instead of Place :) – autocorrect door WhatsApp met RJ, 240620, hij komt een paar dagen over :)
  • Wanderlust: titel van een boek, Solnit, 220620, komt binnen, op de vensterbank. Mooi woord.
  • Tendere: zich oprekken of streven naar, zich inspannen voor iets of iemand, Latijn, Boek ‘This Life’, p. 71, aan tafel, 210620
  • Looping forward (instead of looking forward), Autocorrectie door WhatsApp met Remi, 200620, dag later samen fietsen in Arnhem, vrolijk.
  • Pensioen vs. Pension, Inzicht tijdens gesprek met Petra, 200620, gruwel.
  • :)