Ik ben OK

Ik heb mijn eigen duikuitrusting meegenomen maar een duikfles wilde ik op Aruba kopen. Via meer dan tien verschillende Facebookgroepen plaats ik een oproep: Te koop gevraagd: 200 BAR duikfles. Ik doe dat in het Spaans, Engels en Nederlands. Geen reacties. Ze hebben hier niet zoiets als Marktplaats. 10-tallen Facebook groepen concurreren met elkaar. Lastig.

Nu ik mijn uitrusting compleet heb wil ik duiken. Het liefst vanuit de kust omdat je dan geen kosten hoeft te maken. Je loopt het water in, zwemt 50 meter en gaat de diepte in. De amerikanen betalen hier de hoofdprijs voor bootduiken maar ik denk dat vanuit de kust genoeg te zien is en een tankvulling kost slechts 5 Florin.
Ik plaats opnieuw een oproep via Facebook en binnen enkele minuten reageert Peter. Hij heeft zin om samen te gaan. Ik bel hem op en we informeren elkaar. Hij heeft honderden keren gedoken en ook les gegeven bij lokale duikscholen. Dat vind ik geruststellend. Verder is hij zeer ontspannen.

Mangel Halto

We ontmoeten elkaar bij Mangel Halto. Ik had daar samen met Petra in het begin van deze maand al veel gesnorkeld dus bekend met de stek. Als hij me ziet stelt hij voor om direct door naar ‘Hole in the Wall’ te gaan. Gevoel spreekt :) Het is een stek iets meer oostelijk op het eiland waar een kunstmatige zeewering in het water de kust beschermd. In vergelijking met Mangel Halto minder rustig water. Ik vertrouw op zijn inzicht. Via de uitsparingen in de zeewerking kun je dan naar het rif toe zwemmen.

Dan wordt het spannend

Ik had 30 jaar geleden mijn paddy gehaald op Aruba en daarna nog een keer gespeeld in een zwembadje en Griekenland. Voorafgaand aan deze reis heb ik veel video’s bekeken en het theorieboek doorgelezen. Je bent verantwoordelijk voor elkaar. Toch voel ik angst maar de logica vertelt me dat – als je niet dieper dan 15 tot 20 meter gaat én je niet langer dan 45 minuten onderblijft – een ‘noodopstijging’ altijd kan.
Peter had bij zijn duikschool vier flessen voor ons geregeld en gaandeweg het opbouwen van de uitrusting vertelt hij mij het een en ander. Ik ben niet tevreden over de montageband waarmee ik mijn fles aan de BCD monteer. Voor mijn gevoel is er te weinig grip zodat hij eruit kan slippen. Vooralsnog houdt het en ik denk dat het in het water wel mee zal vallen. Ik weet niet beter. We testen elkaars uitrusting, de in- en deflator van de BCD, de eerste trap ademhaling, de reserve automaat en lopen dan de zee in. Ik ben nerveus.

Aan het begin van mijn verblijf met Peet heb ik ervoor gekozen om het kitesurfen en duiken achterwege te laten. Ik wilde volledige tijd samen zijn, zonder mijn en haar spanning voor deze sporten. Op de eerste dag dat ze weg is koop ik een duikfles en leg ik contact met Peter. Dat is dan wel toevallig. Vier dagen later trek ik mijn uitrusting aan.

Gewichtig

Het is winter op Aruba. Ik besluit een shorty aan te doen. Dit is niet echt nodig maar ik heb het liever te warm dan te koud. Het gewicht van mijn duikuitrusting – om neutraal te kunnen drijven en af te kunnen dalen – zit me niet helemaal lekker. Ik denk dat ik te weinig kilo’s bij me heb. Het zijn prikkels die mij onzeker maken. Als we wat verder in het water zijn worstel ik om mijn flippers aan te krijgen. We willen de zee in zwemmen richting rif en blazen onze BCD op voor extra drijfvermogen als we ineens ‘geblaas’ horen. Ik bekijk de inflator aansluiting van Peter zijn BCD en zie dat de connector losgekomen en afgebrokkeld is. Ik denk niet dat we dit ter plekke kunnen repareren. Peter rommelt nog wat aan maar we kiezen er dan toch voor om een nieuwe BCD te regelen. Het hele riedeltje opnieuw maar dan anders om. Vele handelingen later gaan we op weg naar de duikschool.

Als we terug bij ‘hole in the wall‘ komen is het al 10 uur geweest. De zon die schijnt en met de uitrusting op de rug lopen we opnieuw het water in. Ik baal echter nog steeds van de beperkte klemkracht van de band waarmee ik de tank aan mijn BCD kan monteren. In het water glijdt hij er zelfs uit. Nog een keer terug naar de kant. Kijken, kijken, kijken. Hoe moet dat? Wat doen we fout? Een andere duiker ziet ons rommelen en helpt. Het is een heel vreemde lus en nu klemt hij super goed.

Opnieuw zwemmen we door het gat in de muur richting het rif. Peter geeft het commando om te duiken en ik ontlucht mijn BCD. Ik moet behoorlijk ver uitademen om te kunnen zakken. Voor mijn gevoel dus te weinig gewicht op mijn heupen maar ik weet dat het drijven na 5 meter anders gaat werken. Gedurende de duik moet ik echter relatief laag in mijn volume ademen terwijl ik liever in het middenbereik zou ademen. Met ademhaling regel je je drijfvermogen. Ik besluit het erbij te laten en de duik af te maken omdat ik weet dat ik dat kan.

Het rif is mooi. Alsof je door een bos zweeft. Op een zanderig plekje laat Peter mij het masker klaren wat eigenlijk supersimpel is. Het moet wel strakker. Hij vraagt of ik OK ben met behulp van het daarvoor afgesproken teken. Duimpje omhoog betekent wat anders. We zwemmen verder rondom de 12 meter en kijken van opzij tegen het rif aan. Peter zwemt voor. Ontelbaar veel visjes en opnieuw een schildpad. Evenlater hebben we een groep van honderden paars blauwe vissen om ons heen. Met snorkelen had ik ze bij Tres Trapi al vaker gezien maar niet in die aantallen. Ik kan redelijk de rust bewaren en geniet hoewel ik stoei met mijn ligging in het water. Peter geeft aan dat ik te vlak lig. Hij doet het voor. Gedurende de duik vraagt hij herhaaldelijk hoeveel BAR ik nog in mijn fles heb en als ik op 25% zit zwemmen we langzaam terug, rustig opstijgend om na 45 minuten weer de voeten in het zand te zetten.

Twee stoelen

We tuigen af en ik trek twee strandstoelen uit de auto. Flesje water en koekjes erbij. We bespreken de duik en vertellen over ons zelf. Ik ben nieuwsgierig hoe hij hier zo terecht gekomen is. Een mooi verhaal, duidelijke keuzes. Peter werkt hier als accountant voor lokale opdrachtgevers maar ook voor Nederlandse bedrijven.
Op afstand werken gaat heel goed in de dienstverlening. Nu ik dit zo schrijf moet ik denken aan mijn langdurige reis door Zuid Europa in 2021. Ik heb vandaag diezelfde laptop onder mijn palmen; figuurlijk dan. Hij doet het nog steeds en was toen al pre-owned door mij gekocht. Ik hecht me altijd aan mijn spullen en vind het geweldig als het lang mee gaat; onder de juiste handen.

Ik bied hem nog een paar koekjes aan en hij bedankt. “Ik ben OK. Zo zeggen wij dat hier op het eiland als het goed met je is”.

Het is 04:30

Mijn wekker gaat. Fck. Vanochtend om 5 uur heb ik mijn eerste yogales bij Lucia. Zij heeft een mooie hacienda tegen de rand van Park Arikok (Ari Kok! Giovanni). Ik heb haar leren kennen tijdens een verjaardag van de tante van Wendy toen Petra er nog was. Van Sergio – een neef van Wendy – hoor ik dat zij yogales geeft. Ik heb me voorgenomen om hier vol het Arubaanse leven in te duiken dus zoek contact met locals en bel haar op; of ik een paar weken mee mag doen. Als ik aan kom rijden wacht ze me op. Ze loopt me voor en laat zien hoe zij het doet. Het matje, een kussentje, blokken en een kopje thee staat voor me klaar.

Even later komt ook Sergio ook aanrijden. Ik had eerder die week al burgers met hem gegegeten en samen een wandeling uitgezet in het park. De les bouwt zich veel rustiger op dan dat ik gewend ben. Ik vind het goed en heb geen voorkeur. Ze ondersteunt de les met lichte muziek. We kijken vanuit rugligging uit op de sterrenhemel. Het is hier altijd prettig warm. Lucia spreekt een aantal mantra’s uit terwijl we in en uitademen. Ze geeft les in het Engels. Ik vertaal ze naar het Nederlands. Ze vraagt om een mantra de dag mee in te nemen. “I am enough“. Ik ben OK. Ik moet lachen.

Aan het eind van de les begint het even zachtjes te regenen. Het hindert niet. Het voelt heel prettig en houdt snel weer op. Ze rondt de les af en vraagt feedback. We ruime de spullen op en kort na zessen zit ik in de Prado. In het donker rijd ik terug naar huis. Ik open mijn laptop en wil starten met werk als ik via het scherm een bericht krijg van Lucia waarin ze de mantra’s nog eens benoemd.

Ik schrijf haar terug:

“Hier op het eiland zeggen ze: “Ik ben OK”. Dat vind ik heerlijk dubbel. OK in de zin dat ik de omstandigheden – in en om mij heen – als prettig ervaar én, minstens zo belangrijk, OK in die zin dat het goed is wie ik ben. Dit kan lastig zijn in een wereld van, interne en externe, verwachtingen. Ik ben OK :) Have fun today Lucia”

Ik werk een paar uurtjes als het ‘Ik ben OK’ door mij gaat. Voor het eerst in lange tijd schrijf ik van me af. Het ‘Op = Op’ reclamebord dicht bij mijn huis sprak ik herhaaldelijk uit en denderde vele malen door mijn gedachten. Pontificaal vraagt het al dagen om beschreven te worden maar ik laat het liggen, min of meer. Ik ben OK, is beter. Veel beter :)

Ima wa ima

Ik blijf nog lange tijd bij Wendy en Giovanni en ben benieuwd naar dat wat de volgende dagen ons gaan brengen maar leef zoveel mogelijk dag voor dag in een normaal ritme. ’s Ochtends werk tot een uur of twee en daarna op pad. Vanmiddag ga ik in ieder geval weer naar Fisherman’s hut. Kijken of Armando mij kan helpen om het kitesurfen onder de knie te krijgen. Het valt me niet mee en is moeilijker dan ik dacht. Bij het windsurfen heb je een heel direct contact met de wind. Hij is dichtbij en voelbaar via een compact en direct te controleren zeil. Bij kitesurfen is de wind op 14 meter. Een hele grote vlieger verbonden met mijn kern, via dunne lijntjes. Ik vind het compex en het komt zo subtiel. Gelukkig heb ik tijd en … ik ben oké. Het hoeft niet. Duiken kan ik nu zonder beperkingen behalve dan mijn 200 BAR.

NS
Ja ja, voor mijn doen veel Engelse termen in deze tekst. Als liefhebber van het Nederlands is dat schrikken maar, zo vertelt Wendy mij, je bent pas een echte Arubaan als je in een zin 3 verschillende talen gebruikt. Dit is niet het volledige verhaal. Je moet een reis van hooguit 20 km naar bv. Babybeach al veel te ver vinden en bij 27 graden trek je een lange broek aan.