Spencer and Hill
Ooit woonden we samen. We hadden een flat gehuurd in Amsterdam Noord. We waren er niet veel want onze studie dagen waren beperkt. Met name midwekelijks telkens drie dagen. Alleen tijdens de tentamenperiodes trokken we een week of drie aan een stuk door. Eindelijk de studieboeken doorploegen, ieder op zijn eigen kamertje en dan elk uur elkaar testen. Een spervuur van vragen en antwoorden met veel emoties en verbaal geweld. Bam.
Na onze studie vertrok hij al vrij snel naar Bonaire, om daar te blijven wonen. Na bijna twaalf jaar samen de ‘schoolbanken’ te hebben gedeeld kwam er fysieke afstand tussen ons. Een jaartje later ging ik met Peet op visite en hadden we het goed zo samen met z’n viertjes.
Gelukkig zijn Wendy en Giovanni behoorlijk reislustig en troffen we elkaar om de zoveel jaar enkele dagen in Nederland. Vorig jaar hebben we met z’n tweeen vijf dagen Istanboel verkend; waar het westen het oosten ontmoet. Buikpijn van het lachen. Wat een geweldige tijd. Nu hun nieuwe woning op Aruba klaar is en het ‘huisje van Remo’ – achter in de tuin – is ingericht werd het tijd om te gaan. Ik wil net als toen twee maanden op pad.
Alles leek tegen te zitten. Ik had nog steeds mijn shit niet op orde, Schiphol was dichtgevroren, mijn moeder had calamiteiten en die mayonaiskop moest zonodig Venezuela binnen vallen. Wat wil het universum mij vertellen (vrij naar Bango)? Een vriendin van mijn moeder zegt ‘goan‘ en als ik mijzelf verplaats in mijn moeder dan zou ik willen dat Luca en Gio zouden gaan (dat is overigens makkelijk gezegd). We gaan. Ik laat Peet niet langer in onzekerheid. We gaan en als we op die woensdagmiddag werkelijk boarden terwijl alle vluchten binnen Europa zijn geannuleerd dan voelt dat onwaarschijnlijk.
Ik had al eens eerder twee maanden alleen rondgereisd ten tijde van de C19-gekte. Ik wilde bewijzen dat dat kon zonder te voldoen aan onlogische verplichtingen. Het was een andere tijd en ook een wilde tijd los van alle overheidshisterie. Andere vragen in mijn hoofd. Net als nu ook toen behoorlijk ‘on the budget‘ dus een reis op de goedkope toer. Slapen bij vrienden, familie, op campings en in hostells. Laptopje mee, her en der wat uurtjes marketing. Veel mensen leren kennen en heel vrolijk toen midden in die periode Piet een weekje met de stoomboot op Naxos kwam. Moeilijk om haar later af te zetten op het vliegveld. Ik ben slecht in afscheid nemen maar ik wilde graag nog enkele dagen Athene proeven en mijn ‘spaghetti del mare‘ eten in dat specifieke restaurant in Taormina. Wow. Rillingen nu ik het beschrijf.
Opnieuw twee maanden onderweg
Monique vertelde ons vorig jaar dat ze haar 50 rondjes om de zon op Aruba viert. Met een grote glimlach vraagt ze of wij ook komen. Tijdens een van onze vele wandelingen opper ik – of Peet – het idee en Peet is meteen enthousiast, zoals bijna altijd. Ik vertel haar dat ik dan wel graag twee maanden wil blijven om echt het eiland te ervaren. Ze geeft me totaal geen slecht gevoel. Ik bespreek het met Giovanni en hij zegt dat ik zolang kan blijven als ik wil. We besluiten het Monique niet te vertellen. Een dag vóór haar verjaardag willen we haar verrassen. Je had die ogen moeten zien, daar bij haar hangmat, op haar geheime plekje aan het water. Toen ik haar met mijn oude Landcruiser bijna uit haar hangmat reed. Eerst zwaaiend en toen pas zien én beseffen dat wij het zijn. Geweldig :)
Ik wil mijn Spaans verbeteren, salsa leren dansen, duiken, freediven en dan eindelijk eens leren kitesurfen. Bovenalles wil ik Aruba leren kennen als Arubaan zoals ik Italie heb mogen ervaren als Italiaan en India als Indiaan. Bij de mensen zelf thuis, bij de familie. Niet als toerist.
De mogelijkheid van een eiland*
Ik had mijn eigen duikuitrusting en kitespul meegenomen. Duiken kun je hier rondom, waaien doet het dag en nacht een mooie 20 knopen, muziek draait overal en Spaans is wel zo’n beetje de voertaal. Dus wat ik had bedacht kon, met kanttekening.
Ik houd van eilanden. Drijvend in oceanen. Zo vaak zoek ik ze op. Deze afgeschermde omgevingen. Maar om er nu twee volle maanden te verblijven? Meer dan 100.000 mensen op een oppervlakte ter grootte van Texel. Ik was een beetje bang. Ja, Aruba is druk, zeker daar waar de Amerikanen huishouden, rondom Palmbeach. Maar net als in de mooie stadjes in de bergen … enkele meters buiten het centrum wordt het stil. Als je 10 kilometer oostelijk rijdt wordt het rustig, dan kom je op de echte plek en de nummerborden met een V zijn schaars.
Aruba heeft alles, rust en drukte, rijkdom en armoede maar boven alles ontspannen mensen die leven voor muziek, leven om te bewegen. Een eiland zonder stoplichten. Overal rotondes. Honderden rotondes.
Vrienden sturen me berichten. Ben je al gewend. Verveel je je al? Ik schrijf terug dat alles went maar dat je je er steeds van bewust moet zijn. Nee, ik hoef niet perse elke dag naar het strand, ik hoef geen 10-tallen duiken te maken, ik hoef niet elke dag te surfen of te zwemmen in het mooie bad dat hier voor mijn neus ligt te glinsteren. Maar als ik het doe dan geniet ik. De heerlijke 27 graden, de wind en het warme water.
Aruba ervaren als Arubaan, min of meer :)
Gisteren hadden we een familiebarbeque bij de familie van Wendy. Ik ken al een aantal van haar neven en tantes. We parkeren voor het huis en ze vertelt me over aanpalende huizen van ooms en tantes. We lopen door naar achteren waar de barbeque rookt en haar familie een grote getalen zit. Een fantastische tuin, niet aangelegd, gewoon de natuur zoals die op Aruba is, grote rotsblokken, een heuvel, laag groeiende bomen en cactussen. Gio en ik maken grappen en nemen de familie mee in onze energie. We lachen met z’n allen over mijn kiteperikkelen; had ik er al geschreven? ‘Twee liter benzine …‘ aldus Armando.
Na afloop cruisen we met z’n drieen door de straten van Oranjestad waar links en rechts tijdelijk grote tenten en bouwconstructies zijn opgetrokken langs de gehele route waar morgen de optocht los barst. Families met elkaar richten de tenten in en versieren de boel. Veel en luide muziek uit grote ghettoblasters, de mannen spelen domino. Vandaag is hier de hoofd optocht, overdag, in volle zon. Zonder tent overleef je dat niet.
Als ik vanochtend wakker word krijg ik drie berichtjes. Monique, Petra en Giovanni. Erg grappig. Monique vraagt me over de komst van Oscar en Robert, Petra stuurt me een foto van een fotocollage van ons beiden die ik vorige jaar tijdelijk had opgehangen (en niet weg zal halen) en Giovanni stuurt me en klein videootje van Bud Spencer en Terence Hill.
Ik kan nog zoveel plannen, bezitten, doen en ervaren maar het is waardeloos zonder mijn vrienden.
Als Petra weg is trek ik veel met Giovanni op. We schaken en kijken The Orville maar boven alles voeren we prikkelende gesprekken en rijden rond in onze gammele Landcruiser die je van ver hoort aankomen. We duiken allemaal Arubaanse barretjes. Telkens als we binnen komen draaien alle koppen zich om. We zijn een nogal opvallende duo. Een soort Peppi en Kokkie hoewel de Spencer-en-Hill vergelijking gaat toch heel veel beter past.
Het is niet belangrijk waar je bent maar met wie je bent. Dat is toch wel mijn belangrijkste lering, keer op keer op keer. Happiness is only real when shared.
Terwijl ik schrijf hoor ik buiten dat Gio aan de gang is. Het is nu 9 uur in de ochtend. Hij zet de smoker aan in de waanzinnige buitenkeuken. Gio heeft een enorme ham en die vraagt om aandacht. Ik ga zo nog even de diepte in en zorg voor de ‘patate al forno‘ voor de familie. Vandaag eten we opnieuw met velen in de Gazebo; my happy place op Aruba. Een plekje om koffie te drinken, te lezen, muziek te luisteren, gesprekken te voeren terwijl het zwembad lonkt. Een plek om samen te komen en eten.
Morgen landen Oscar en Robert. Een volgende fase in deze bijzondere reis. Nu ben ik de tourguide en wil ik ze het echte Aruba te laten zien, zoveel mogelijk weg van die Amerikaanse conclave en die gruwelijke taal. Het is een droom van mij om met z’n drieen onder te duiken bij Mangel Halto en Hole in the Wall. Ik hoop dat ik ze zover krijg. Samen heftige hikes maken door Park Arikok – Ari Kok – en een beetje surfen en relaxen. We zullen zien.
Ima wa ima. Ik ga koffie zetten en het zwembad inspecteren. Net een mooi nieuw boek geopend, Pilaren van de Aarde van Kenn Follett. Eerder kwam het tot me. Ik ben benieuwd.
In het water is het heerlijk
:)
